09-12-10

Omgaan met een eenkennige hond

Hoewel de meeste honden aan het hele gezin hangen, is het eerder regel dan uitzondering dat een hond zijn favoriete gezinslid heeft. Meestal vormt dat geen probleem. Het is vervelender als iemand die juist alle liefde aan de hond geeft, weinig tot niets terugkrijgt. Lekkere hapjes, veel knuffels en aandacht, niets lijkt te helpen. De hond `moet' dat gezinslid gewoon niet...

Oorzaak
- hond ervaart attenties negatief.
- de hond vindt de dingen 'samen' niet spannend.
- niet gesocialiseerd op die sekse.

Voorkomen
- samen zaken ondernemen die een hond leuk vindt.
- socialisatie op verschillende personen en sekse.
- niet voortdurend knuffelen.

Oplossen

- iedereen dient de hond te negeren, leuke dingen worden gedaan door de 'outcast'.
- hond afhankelijker van je maken door hem te laten werken voor dingen die hij prettig vindt.

Gelukkig komt het niet zo vaak voor dat een hond een van de gezinsleden simpelweg niet moet. Want het is toch een beetje gênant om te zien dat een hond wegvlucht ach­ter andere gezinsleden of onder een bank, of zelfs de kamer helemaal verlaat als die ene niet-geliefde mens binnenkomt. Je zou bijna de indruk kunnen krijgen dat die specifieke persoon de hond echt iets heeft misdaan! En dat is vaak helemaal niet het geval. Integendeel zelfs, de persoon in kwestie wringt zich juist in honderdduizend bochten om het de hond maar naar de zin te maken: geeft lekkere hapjes, knuffelt het dier veelvuldig en schudt het hondenbed nog eens lekker op.

Begeleiding
Om de afwijzende viervoeter tot een andere relatie met het verguisde gezinslid te brengen, is medewerking van het hele gezin nodig. Alle gezinsleden dienen zich wat afzijdig van de hond te houden. De leuke dingen moeten een aantal weken alleen maar van het verguisde gezinslid komen, zodat de hond merkt dat alleen dáár nog iets te halen valt. Daardoor zal hij zich afhankelijker van die persoon gaan voelen en afhankelijker betekent in de praktijk voor een hond aanhankelijker. Maar wat zijn leuke dingen voor een hond? Dat is zeker niet de aandacht waarin zo'n afgewezen persoon zijn affectie giet.

Honden houden er niet van om te worden geknuffeld als ze net rustig op hun plaats liggen. En met het geven van een honden­brokje maak je nog geen vriendjes. Wanneer de hond naar de andere gezinsle­den toegaat om te worden geaaid, dienen deze hem te negeren. Ze gaan niet in op zijn vraag om affectie. De verguisde persoon gaat zitten in de stoel waarbij de hond meestal op de grond ligt, meestal de stoel van zijn favoriete gezinslid. Deze laatste zal zijn 'eigen' plek dus even moeten opgeven teneinde de therapie te doen slagen. De dagelijkse uitjes worden alleen nog maar gedaan door het verguisde gezinslid. Deze gedraagt zich vrolijk en beweegt zich opgewekt. Er wordt niet geknuffeld of geaaid, tenzij de hond daar zelf toe uitnodigt. En dan nog slechts heel kort; de knuffel moet ophouden voordat de hond zelf de kans krijgt het contact af te breken. Tegelijk zorgt die persoon niet dominant - dus bedrei­gend - over te komen. Dat betekent dat hij of zij niet over de hond heen buigt en niet in de nek aait. Het is beter op de borst te aaien en opzij van de kop. Soms is het handig om wat kleiner te lijken, dus te bukken of door de knieën te gaan om zo op gelijke hoogte met de hond te komen. Kijk de hond daarbij niet aan, want aankijken ervaart een hond als domi­nantievertoon en dat is op deze momenten gewoon niet handig.

Voer als motivatie tot contact en afhankelijkheid
Voer de hond uit de hand, brokje voor brokje, in plaats van hem zijn maaltijd uit een bak te geven. Voer op wisselende tijden en niet alles tegelijk, maar verdeel het over een paar keer per dag. Daardoor blijft de hond trek houden en moet hij wel aandacht blijven geven en in de omgeving blijven van de verguisde persoon.

Spelen? Dat wil ik ook heus wel met je
Spelletjes worden alleen nog maar door de afgewezen persoon gespeeld. Wanneer de hond niet met hem of haar wenst te spelen, maar wel met een van de andere gezinsleden, dan start deze het spel en laat de verguisde persoon het vervolgens overnemen. Vaak is het voldoende om deze opstelling, waarbij dus echt het hele gezin moet meewerken, een week of drie te hanteren om de hond duidelijk te maken dat hij niet in de situatie is om te kie­zen wie hem wel of niet bevalt.

Het hele gezin moet dus meewerken aan de therapie om te zorgen dat de hond tegen elk gezinslid even gezellig gaat doen. Dat is voor niemand makkelijk, want het is niet leuk om je hond te moeten negeren wanneer je het normaal gesproken zo fijn met hem hebt. De verguisde persoon moet zich een andere houding naar de hond aanmeten: hij of zij moet zich niet langer aan hem opdringen, maar de hond juist van hem of haar afhankelijker maken voor de leuke dingen in het leven.

17:34 Gepost door peter santens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.